«Εν αντιθέσει προς παρεμβάσεις, αίτινες εις τας περισσοτέρας των περιπτώσεων απεδείχθησαν ψευδαισθητικαί και εκζητημέναι, η έλλειψις κάθε φροντίδος δυνατόν να μη συνεβάδιζε πάντοτε με μίαν καλώς εννοούμενην συντήρησιν των κειμιλίων της Αρχαιότητας, δυνατόν να έφερε βλάβας […], ουχ ήττον όμως πρέπει να ομολογηθή ότι η φύσις, χωρίς να ενδιαφέρεται δια τα έργα των ανθρώπων και δια την συντήρησιν της μνήμης των, κατέχει το μυστικό, ενεργούσα με τα αλόγους δυνάμεις της, να τα περιβάλλη, όταν δεν τα καταστρέφη, δια της αγνοτέρας ποιήσεως. Η εγκατάλειψις αυτή, η οποία είναι ως να έχη ως μυστικόν σκοπόν να επαναφέρη και να κρύψη εις τους κόλπους της τα έργα τα οποία, εν απωτέρα αναλύσει, ανάγονται εις τα ίδιας της φύσεως αρχάς και συνεπώς είναι τέκνα της, η εγκατάλειψις αυτή, πρέπει να τ’ ομολογήσωμεν, ενέχει μίαν ποίησιν από τας πλέον αγνάς»
Δ. Πικιώνης





